Wisdom is in any soul

          มนุษย์เอย... ขออย่าดูถูกตัวตนของเจ้าและผู้อื่นเลย... จงรักและยินดีในมวลมนุษย์ทั้งหลายเถิด... เพราะฉันได้สร้างเจ้าขึ้นตามฉายาลักษณ์ของฉันเอง ฉะนั้นพระผู้เป็นเจ้าก็ได้เผยแสดงตัวตนผ่านตัวของเจ้าและผู้อื่นด้วย...

          มนุษย์เอย... ขอเจ้าอย่าปฏิเสธการดำรงอยู่ของความมืดเลย... เพราะการดำรงอยู่ของสิ่งนั้นพวกเจ้าจึงสามารถรับรู้คุณค่าแห่งแสงสว่างได้...

          มนุษย์เอย... ขอเจ้าอย่าพิพากษาสิ่งใดๆแทนฉันเลย... เพราะมนุษย์เองก็ยังไม่อาจเข้าถึงจิตใจผู้อื่นได้ถ่องแท้ แล้วพระเจ้าเล่า... เจ้าสามารถเข้าถึงฉันได้ถ่องแท้ละหรือ?...

          มนุษย์เอย... ขอเจ้าอย่าคิดว่าฉันคือผู้ตัดสินเลย... เพราะฉันคือผู้สร้างทุกสิ่ง ทั้งซ้ายแลขวา บนแลล่าง มืดแลสว่าง แล้วฉันจะเกลียดสิ่งหนึ่งและรักอีกสิ่งหนึ่งมากกว่าเพื่ออะไรกัน?...

          มนุษย์เอย... ขออย่ายึดติดกับอักขระเลย... เพราะหนังสือใดๆทั้งหลาย เจ้านั่นเองที่เขียนขึ้นโดยการมองฉัน ไม่ใช่ฉันจับมือเจ้าเขียนขึ้น ขอเจ้าจงอ่านและไตร่ตรองเถิด...

          มนุษย์เอย... เจ้าคิดว่าฉันคือใครกัน?... คือชายชราขี้โมโห เอาแต่ใจ เจ้าคิดเจ้าแค้น และต้องการความสนอกสนใจหรือ? ฉันสร้างทุกสิ่งขึ้น และฉันก็รักทุกสิ่งสร้างที่ฉันประดิษฐ์...

          มนุษย์เอย... เจ้าคิดว่าการเข้าหาฉันนั้นยากนักหรือ?... ฉันปรากฏอยู่ในทุกที่ ทุกเวลา ทุกสิ่งอยู่ในสายตาฉันเสมอ และฉันรับฟังมัน...

          มนุษย์เอย... เจ้าคิดว่าฉันไม่เข้าใจภาษาอื่นนอกจากภาษาที่เจ้าคิดว่าเป็นภาษาศักดิ์สิทธิ์หรือ?... เจ้าจะคุยกับฉันอย่างที่คุยกับเพื่อนสนิทก็ย่อมได้... ทั้งอารมณ์ขัน ฉันก็เป็นคนสร้างขึ้นมาเอง...

          มนุษย์เอย... เจ้าคิดว่าฉันจะยินดีในพิธีกรรมที่ทำขึ้นเพื่อฉันอย่างยิ่งใหญ่ มากกว่าชายชราผู้รำลึกถึงฉันด้วยเสื้อผ้าขาดวิ่น และขนมปังแข็งๆหรือ?... ฉันรักทั้งสองอย่างเท่าเทียมกัน...

          มนุษย์เอย... ขอเจ้าดำรงอยู่ในความรักเถิด... ทั้งต่อตัวเจ้าเอง และผู้อื่น ไม่ใช่ว่าเพราะเจ้ามีรักแล้วฉันจะยินดี แต่เพราะเมื่อเจ้ารักทั้งตัวเจ้าเอง และผู้อื่นแล้ว เจ้าก็กำลังรักฉันอยู่...

          มนุษย์เอย... ขอเจ้าจงเทิดทูน และให้เกียรติการสร้างสรรค์เถิด... ไม่มีสิ่งใดที่ฉันไม่ปราถนาหรอก เพราะฉันคือผู้สร้าง และฉันสร้างเจ้ามาตามลักษณ์ของฉัน ฉะนั้นเจ้าเองก็คือผู้สร้าง...

          มนุษย์เอย... ขอเจ้าจงอย่าฝืนบังคับผู้อื่นเลย... เพราะเขานั้นกำลังสร้างสรรค์ตัวตนของเขาอยู่ และฉันยินดีในทุกการสร้างสรรค์นั้น...

          มนุษย์เอย... ฉันไม่เคยตัดสินว่าสิ่งใดผิดหรือถูก... นั่นคือสิ่งที่เจ้าเองตัดสินตามอัตวิสัยของเจ้า เพราะฉันเป็นผู้สร้างทุกสิ่ง ฉันรักทั้งหมดที่สร้างขึ้น...

          มนุษย์เอย... ฉันคือความรัก... ฉันไม่เคยเกลียดสิ่งใดเลย และทุกสิ่งที่เกิดแต่รัก นั่นคือการเผยแสดงของฉัน...

          มนุษย์เอย... ฉันคุยกับเจ้าอยู่ทุกชั่วขณะเวลา... ขอเพียงเจ้าฟังเท่านั้น... ฉันผู้ซึ่งสร้างจักรวาลทั้งหมด แล้วกับการที่เพียงคุยกับเจ้านั้น มันยากเกินกำลังฉันงั้นหรือ? ฉันไม่สามารถทำได้งั้นหรือ?...

          มนุษย์เอย... ฉันไม่ใช่ผู้ตัดสิน... ฉันคือผู้สร้าง ฉันคือความรัก และเจ้าเองก็เช่นกัน เนื้อแท้ของเจ้าก็คือผู้สร้างและความรัก...

          มนุษย์เอย... ฉันไม่ได้สร้างนรก... ฉันจะลงโทษ และจงเกลียดจงชังสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นทำไมเล่า? ฉันคือรัก... และสิ่งอื่นใดนอกจากนี้ ฉันไม่ได้เป็นเลย...

          มนุษย์เอย... สรวงสวรรค์นั้นเข้าถึงได้ง่ายกว่าที่เจ้ารู้นัก... และทุกหนทางก็ล้วนแล้วแต่มุ่งสู่สรวงสวรรค์ทั้งสิ้น...

          มนุษย์เอย... เจ้าเลือกที่จะออกจากสวรรค์... และเดินไปสู่นรก เพื่อที่จะกลับขึ้นสู่สวรรค์อีกครั้งเพราะเหตุใดกัน?...

          มนุษย์เอย... เจ้าจะไม่มีวันพบฉัน... หากเจ้ามุ่งมั่นมองหาแต่เพียง “เขา”(him) โดยไม่มองหา “เธอ”(her)...